yıka ellerini
ve yüzü ekşimiz bakışları cıkar üzerinden
ki
bedenini giyinen o soğuk esmer ısınır belki

üstümde ışığı düşmüş tavanlar
tozlarını silkelenip siniyorum boş mezarımın köşesine
nefesime kaçan yıldızları döküyorum
parça parça kusuyorum içime çöken karanlığı
her şey
her yerde


gözlere peşkeş çekilen günyüzü düşer sokağın diline !


bir yanım yeniden doğarken hayata
diğer yanım kin tutar geçmişine
aynı dilin söylediği sözlerle karışır kalbimin içi
burnumun direği kırılır
kemikleri sızlar hatıralarımın
sönmeyen bir ateşin sıcağında kurur damağım


zaman ile acı arasında kurulan o uzun köprüde dinlenecek ömür
biraz tuz
biraz merhem
ile
kendi gölgesinde demlenecektir elbette



şimdi önümde besmele ile atılmış sağlam bir temel var !!!
yıkıl karşımdan ...






12/11/2014
11;30
eMİNeYZAMAN