biraz isyan,
biraz yorgunluk,
biraz da “artık böyle olmasın” diyen bir hayalin iç sesi.


insan dışarıdaki kar fırtınasına bakarken bile gönlündeki o yeşil filizi beslemeye devam eder.
hep bir bekleyişin nesnesidir o.
çünkü insan, doğası gereği kemâle ermek için bir dönüme ihtiyaç duyar hep.

şairin ''haberin var mı taş duvar? / demir kapı, kör pencere / yastığım, ranzam, zincirim..." deyişi hep hafızalarda.

her bahar biraz da ölümle alay etmek değil midir?

günümüzün yığınları arasında beklediğimiz bahar biraz daha melankolik, biraz daha arzu ettiğimiz anlardır.

insan ruhunun kendi buzullarını eritme iradesidir bu.
şair, artık cemrelerin havaya, suya ve toprağa düşmesini beklerken aslında en beklenen gerçeğin kalbine düşmesini arzular.
artık sadece çiçeklerin açmasını değil,
insanlığın içindeki merhametin çiçeklenmesini bekliyoruz.
ve artık ekolojik bir özlemden ziyade, etik bir uyanışa dönüşmüş durumdadır bu.

köklenmek garip bir ihtiyaç.
olur olmaz yerlerde başlıyor insan.
bir bakmışsın şehrin göbeğine gömülmüşsün,
bir bakmışsın yarının kör noktasına.


ve evet, be kadar saçma!
her gün aynı sabahı uyanmak.
aynı hikâyeden parça parça umut toplamak.
ve hep aynı yerinden kırılan bir hayatı bahar diye adlandırmak.

bahar, dalından kopmayacaksa bahardır.
düşmeyecekse, zorla açmayacaksa, sadece görünmek için çiçeklenmeyecekse bahardır.

insanı yerli yerine koyacak baharlara ihtiyacımız var.


etkilenmemek elde değil.
İmgeler adeta bir ebru sanatı gibi
zamanın acımasız dişleri arasında ufalanmayı reddeden birer kehribar gibi.


aynı sabahtan farklı acılar devşirmenin yorgunluğunu,
köklerini denize salan bir ağaç kadar imkansız ve bir o kadar da muazzam bir kederle taçlandırmanın tablosu.


çiçekler açar ama insan,
hangi dalından koparıldığını hatırlar birden.

ve kimi zaman bahar,
kendini tekrar eden hayatın en zarif aldatmacasıdır.

selam olsun günün güzelliğine
ve şaire.

iyi dileklerimle
yürekten tebrikler.

Şiir baharı mevsim olarak değil, ruh hâli olarak yazıyor.
İmgeler sert ve hareketli; telaş, kavga, köklenme, yağma… Bahar burada ferahlık değil, iç dönüşümün sancısı.
En çarpıcı tarafı, doğayla insanın aynı kırılmada buluşması:
güneşin küskünlüğü, köklerin denize dönüşmesi, sözlerin ağızdan düşmemesi…
Finaldeki “Başk(a) baharlar gelmeli artık” çağrısı ise hem umut hem itiraz.
Yoğun, modern ve imgesel cesareti yüksek bir metin. 🌱

Gün seçkinizi tebrik ediyorum sairem nicelerine

Sevgiler hayırlı kandiller 🌹🌿