...

Eski üstadların kullandığı bir söz, çok hoşuma gider.
Şöyle: Lügâte pehlivanlık olmazmış,diye. O zaman ne yapıyoruz bizde,lügâtı açıp dokunalım sahifelerine,
belki bir nebze olsun bize yardımı dokunur.Her zaman olduğu gibi.
Cebrî: zor,zor altında
Cilâ: parlatma,parlaklık
Başlık?
Şaire sormak gerek.Biz, bize dokunanı işleyeceğiz naçizane.

…

İlk bölümde,akşam ile gündüz’e aynı anda çağrıda bulunulmuş-sanki-.

Aslında şiirin ilk bölümü bize hiç yabancı gibi durmuyor; çünkü hemen hemen her gün dokunuruz o küçük şeylere;
ancak onları başka işleyince de keyif veriyor.Somut gibi her şey,ama bir o kadar soyut. Bu yüzden
sadece kavramların dışına bakmamak gerektiğini düşünüyorum,içine girip doyasıya yaşamak iktiza eder…

Zaman dilimi: Fikret Kızılok’a kulak verelim: ‘’Zaman zaman,o zaman’…
Ve dağınıklığını almak saçların.Bu ne kutsiyetlik böyle. Güneşe akarken zamanı düşünmek zorundasın,
zamanı düşünürken de güneşi.Gözlerimi kapatınca ikisini de görüyorum,ikisini düşünüyorum.
Beni düşündüren her şey değerlidir. Şiirlerin yormasını istiyorum beni,ancak o zaman keyif alıyorum şiirlerden.Hep bir şeyleri hatırlatsın,çağrıştırsın hep,hep,hep…

Sonra da gecenin kuytularına firar etmek…

‘’bir palmiya gölgeliğinde
çakıl taşlarına sarılmış belkilerim
yokluyorum ceplerini
paçalarına dolan baharın cemresini uyandırıyor biri
kırbacında ezber
aralar karanlığın eşiğini ‘’

... Bu bölüm kendi içerisinde o kadar bütünlüklü ki.
Şiir olarak da.Mesela gölgeler ve karanlık.Gölgeler,karanlığın diğer görünmeyen adıdır.
Gölge gibi düştün peşime,gibi söylemleri çok sık duyarız.
Aslında karanlığa sesleniyor bir nevi.Ayrıca gölgeler,sadece gündüz olmaz,geceleri,özellikle karanlıkta karşımıza çıkar.
Ve daha uzun olur gölgeler.Öyle ki şehri gölgeler sarar karanlığın içinde.

Gölgeler şehri…

Hepsi de zaman’a İŞARET’tir.
‘Eski Hristiyanlarda palmiye, zaferin simgesi olarak kabul edilirdi’
Zafer anıtının altında gölgelenir gibi...Bir bilseler…

…

Şiirdeki kelimelerin birbirileriyle olan uyumunu çok beğendiğimi belirtmek istiyorum.
Hiç abartılı durmuyor demir attıkları yerde.Ancak şu da var: dokunsan yıkılır,dağılır türünden bir şiir.
Beni sevecekseniz böyle sevin, der gibi bakıyor gözlerimizin içine.

...

Son günlerde okuduğum en iyi şiirlerden bir tanesi oldu.İyi-kötü kavramı görecelidir şüphesiz.
Yine de ortak noktalar yok değil hani.
Hem başlık olarak hem de başlığın altındaki dizeler keyif verici,yoğun.
Dürtüyor insanı bir şeylere.Yazmak istiyorsun hep...

...

Dokunsan karanlığın saçlarına
güneşi kollarından tutarken
bırakmaz ellerimiz yanar diye Tanrılar
mağara adamına bürünen günahlarımız
ellerimize avuç içlerindeki toprağı bırakıyorlar

yanarız yanarız
sonra ebedi sancılarımızı bırakırız gölgeler altında denizlere
yüzümüzü süreriz zamana
terk etmesi için şehrimizi

ölüm kayıp bir gülüş oysa
yaşamak ise
bir güvercinin kanadına kendimi bıraktığımda anladım
ölümün diğer bir adı olduğu.
Her yer karanlık
her şey...


E...Yazdırıyor bazen şairler,şiirler...

Keyifle okuduğum şiire,şimdilik hoşçakal diyorum…





Harun Aktaş tarafından 8/11/2011 4:59:13 PM zamanında düzenlenmiştir.