Bu dizeler, kaybın ve yasın o ağır, puslu havasını çok derin bir yerden yakalıyor. Şiirinizde ölüm sadece bir son değil; aynı zamanda bir "müze", bir "atlas" ve nihayetinde bir "bahçıvanlık" metaforuyla yeniden tanımlanıyor.
​Özellikle babanızı dünyayı sırtında taşıyan Atlas'a benzetmeniz, onun gidişiyle sizin üzerinize çöken o ağırlığı çok naif bir şekilde hissettiriyor.Bu tabir, giden birinden geriye kalan eşyaların nasıl birer kutsal emanete dönüştüğünü harika özetliyor. Artık kullanılmayan bir saat veya bir gözlük, o kişinin varlığını sergileyen sessiz bir müze sergisine dönüşür.
​"Sessiz olgunlaşan bir kiraz ağacı": Bu mısra, şiirin o kederli havasına çok estetik ve huzurlu bir nokta koyuyor. Ölümü bir yok oluştan ziyade, doğanın döngüsüne sessizce karışan bir olgunluk evresi olarak betimlemişsiniz.
​"Gökyüzü bahçıvanı": Yerdeki bahçeler yetim kalsa da, babanızın gökyüzünde bir yerlerde çiçekler yetiştirmeye devam ettiği düşüncesi, teselli edici bir final sunuyor.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ şaire bacım

Bir hatırlayış masalı, gidenin bıraktığı boşluk.
Mirasiyede şiirin gökten dökülen yağmuru.


Çok beğenimle 🌺

Sevgiler,

Ailesini ve anılarını yetim bırakan bir babanın, artık "Gökyüzü Bahçıvanı" olarak sonsuzluğa dikildiği, hüzünlü ama bir o kadar da kabulleniş dolu, epik bir ağıt.tebrik 3derim kalemin daim olsun inşallah.