![]() hayat direnmekti efendim.Bugün yine akşam Karanlık kabus gibi yokluyor cenderesini Ve ardından bir baskın,bilinmedik bir pusu yemişiz gibi Ruhumuz fokur fokur kaynayan bir kazan gibi nedense Sonrası endişe, alıp bir duvardan diğer duvara Bir sokaktan diğer sokağa sürükleyip götürüyor bütün umutlarımızı. Nerede vuracak nerede öldürecek belli değil Yine de direnmek zorundayız,yaşamak… Ki biliyoruz ölmeden umutlar tükenmez efendim. Hayat bilinmedik açmazların çıkmaz sokaklarında Sayısız sorunlarıyla doluydu. hani nereye dokunsak Orada bir yara muhakkak kalıyordu. Ve tıpkı biriktirdiğimiz şiirler gibi her gün biraz daha çoğalıyordu bu yaralar. Çoğaldıkça dalgalı denizler gibi savruluyorduk Bir kıyıdan başka bir kıyıya. Tutunmak istesek bir kayanın ucuna Ucu sivri dikenler gibi batıyordu her bir yerimize Yani bize nefes almak yoktu efendim. Bize nefes almak yoktu efendim Çünkü biri biterken Biten biri, diğerinin başlangıcı oluyordu. Umutlarımız da böylelikle taşınıyordu bir diğerine Umutlarda sürükleniyordu tıpkı bizim gibi. Ve şimdi durmadan sürüklenen bir hayatın içinde ne yana dönsek Hangi akşam gelse Boğulur gibi oluyoruz umutlarımızla birlikte. Oysa biz çıkmayan candan umutlar tükenmez onu da biliyoruz efendim Ve ne olursa olsun yaşamak için var gücümüzle direnip teslim olmayacağız efendim. kasım/2014 |