Merhaba ile açarız gözlerimizi dünyaya ağlayarak.
Kokusunu içimize çekerek,annemizin.
Küçük parmaklarımızla tutarız sımsıkı ellerini.
En güvendiğimiz sığınağa sarılırız korkusuzca,
Baba deriz ağız dolusu,ve yürek dolusu sevgimizle.
Gün ve gün büyür bizlerle düşlerimiz.
Öğrendikça hayatı,kimi zaman ağlar
Kimi zamansa,ne büyük mutlulukla güleriz.
Ve gün gelir,sevmeyi öğrenir ruhumuz.
En masum duygularla.
Güven duymayı,sevilmeyi ne çok ister kalbimiz.
Katıksız ve yalansız.
Oysa ne çok darbeler ile sarsılır.
Ne çok kere düşeriz.
Büyürüz zamanla alışarak herşeye,
Böylece yaşarız hayatı.
Bazen isyan etsekte umarsız.
Yıllar yılları kovalar durur,
Gün gelir bu beden bu ruh,
Görür Bitimsiz sandığı ömrünün,
sona yaklaştığını.
Bir film şeridi gibi hayatı gözlerinin önünden geçerken
Bitkin ve yorgun.
Mutlu mutsuz yaşanmış koca bir ömür,
Son demlerindeyken.
Cebimizde hazırdır hoşçakalımız.
Kimimiz yanımızda sevdiklerimizle,
Kimimiz yapayalnız,hazırlarız kendimizi,
Bu son yolculuğa.
Gözpınarlarımızdan düşerken,
Son kez gözyaşlarımız.
Söyliyebilirsek son sözlerimizi,
Tutabilirsek sevdiklerimizin ellerini.
işte o an ne mutlu bize deriz.
Yalancı değildir bu kez.
Ve ne yazık ki.
Acı ama gerçektir bu son vedamız...



GÜLSEREN MORKAN