Her zamanki gibi aynı sokakta karşılaştık,
Yine çok havalı, yine çok güzeldi,
Birlikte aynı caddede yürüdük,
Aynı yokuşu tırmandık,
Birlikte yorulduk,
Aynı yerde soluklandık,
Birlikte yolumuza devam ettik,
İkimiz de önümüze baktık,
Hiç konuşmadık,
Aynı durağa geldik,
Aynı otobüse bindik,
Yan yana oturduk.

O, elinde tuttuğu pet şişeden bir yudum su içerken,
Ben onun ellerine ve dudaklarına baktım,
Ne kadar zarif ve güzeldiler,
Sonra o, camdan dışarı baktı,
Ben, camdan yansıyan yüzüne.

Yanağı, gözü, burnu,
Ne kadar duru ve beyazdılar,
‘’Kız, bugün de fıstık gibisin maşallah’’
Diyecek oldum,
Sözümü kesti,
‘’Canım benim, günaydın!
Seni çok özledim, nasılsın?‘’

Sesi o kadar yumuşak, o kadar güzeldi ki,
O anda içimden bir şeyler koptu,
Sevincimden yerimde duramadım,
Ulan dedim bu bir rüya olmalı,
Ya da öldüm de, cennette miyim ki?
Yok, yok,
Capcanlı, işte yanımda,
Hem de konuşuyor,
Hem de bana söyledi,
Kulaklarımla duydum.

Keşke otobüsün lastiği patlasa da,
Biraz daha uzasa yol,
Keşke o saatlerce konuşsa da,
Ben hep dinlesem,
Yeter ki o tatlı sözleri hep bana söylese,
Duracaksa da, kopacaksa da zaman,
Ondan sonra kopsa.

Nazar boncuğunu omuzuna takmak isterdim,
Ellerine kır çiçeklerini vermek isterdim,
Gözlerinden kocaman kocaman öpüp,
Onunla bir derin uykuya dalmak isterdim.

Cebimdeki nazarlığın iğnesi elime batmasaydı,
Bu hayali görmeye devam edecektim,
Yahu ben neler neler saçmalamışım,
"Manyak mısın?" dedim kendime,
Sustum, cevap vermedim.

Utanmasam boynuna sarılıp,
Otobüsün içinde şap diye öpecektim,
Sonra derin bir uykudan uyanır gibi kendime geldim,
Adamın yerine koydum kendimi,
Kim bilir nasıl da mutlu olmuştur telefondaki şerefsiz!

Bir de baktım, yanımda kız yok!
O, benden bir durak önce inmiş olmalı,
Amma da uzun sürmüş rüyam,
Ah! ah! tesadüfün böylesine,
Ben şimdi nasıl ahh! etmem.

Kahretsin, ben yine ona yetişemedim,
Teselli verirken kendime,
Kulağımda o tatlı sesi yankılandı:
‘’Canım benim, günaydın!
Seni çok özledim, nasılsın?‘’


Vecdi Murat SOYDAN
(Yaşanmamış Aşkların Şairi)
30/10/2014-Isparta