Birlikte yaşamıştık seninle ilkleri,
Sevince anlamıştık, gözlerin de dilleri olduğunu,
Dinlediğimiz şarkıları, okuduğumuz şiirleri,
Güzellikleri, heyecanları, en çok da kalp atışlarımızı,
Uykusuz sabahlarımızı hatırladım,
"Seni çok seviyorum" diyen dillerine düşmanım şimdi,
Her adım atışta yanımda sen varmışcasına,
Sevinçle yürüdüğüm yollara da düşmanım.
"Hayatımda biri var artık" dediğinde benim için kıyamet o an kopmuştu,
Keşke yer yarılıp içine girseydim de o cümleyi duymasaydım,
Gönlünü bağladığın o adama da düşmanım.

Yanında ben olmalıydım, bir başkası değil,
En çok da bunu kabullenemedim, sindiremedim içime,
Öldüremedim de seni içimde...
Yabancı bir el dokunurken sana,
Bakarken gözlerine, öperken dudaklarından,
-Ah, bunu düşünmesi bile çok korkunç-
Ben ne işkenceler, ne azaplar çektim,
Ölmeyi düşündüm, süründüm de ölemedim,
Yaralarıma belki merhem olur diye,
Seni bir kalemde çizip unutmak da mümkün olmadı,
Keşke o kadar basit olsaydı unutmak,
Sırf bu yüzden çok isterdim daha fazla acı çekmemek için hafızamı kaybetmeyi.

Yalanım yok, seni sevdiğim kadar, sitem ettiğim de çok oldu,
Sana da kendime de kızdım, öfkelendim, küfürler ettim,
"Hadi beni elinde oyuncak ettin, kedinin fareyle oynadığı gibi oynadın,
Şu zavallı kalbimden ne istedin be vicdansız!" dediğim de oldu bir çocuk gibi ağlayarak...
"Bu hayatta yaptığım en güzel şey, seni sevmekti, iyi ki sevmişim,
Ekmeğim de, aşım da, aşkım da sensin,
Hem bu dünyada hem ahirette benimsin" dediğim de oldu sevincimden havalara zıplayarak...
Sayısını bile unuttum, senin için kaç defa ağlamıştım, haddi hesabı yok,
Yanağımdan ılık ılık süzülüp, yastığıma dökülen gözyaşlarımın,
Sıcaklığından bilirdim yanıma geldiğini,
Seninle buluşmaların en anlamlısı bu olsa gerek diye düşündüğüm de oldu,
Yastığıma sarılıp sessizce ağlayarak...

Nereye gidersen git, kiminle olursan ol,
Hiç mühim değil, alıştırdım kalbimi yokluğuna,
Sen yeter ki hep gül, hep mutlu ol, taş değmesin ayağına,
Kimseler üzmesin seni, ama çok da sevsinler,
En az benim seni sevdiğim kadar...
Bu sözleri gönülden söyledim,
Hatırlarsan bir zamanlar sevdiğin adam da bendim.

Ben seni yurt bellemiştim, ömür bilmiştim kendime,
Bundan sonra yüzünü görmesem, sesini duymasam da olur,
Kulağımda yankılanıyor zaten.
Seni özlediğimde gökyüzüne bakıyorum,
Mübalağa etmiyorum, gönlüme sığmamışsın ki, oraya nasıl sığacaksın?
Hatıralar yeter bana...
Seninle yine sevgi dolu olurum, seninle yine bahtiyar,
Ne mutlu "Seni çok seviyorum" diyen dilime,
Seni düşündükçe, mis kokun yine bulaşır elime, yüzüme,
Zaten kalbimin tek gülüsün, başka güllere ne hacet,
Diyemem de bu saattten sonra,
"Ne olur gitme ellere, gel bana iltica et"
O an aklım söz aldı, dedi ki,
"Kendini üzme artık, o senden çoktan gitti,
Sen de unut onu, hatıralar da eskir,
Yaşadıkların birer rüyaydı, hiç yaşanmamış kabul et"
Kalbim şiddetle cevap verdi,
"Sen beni dinle, herkes o gibi sevilmez, o senin iki cihandaki biricik aşkın, onun yeri apayrı, sen sevmeye devam et"

Lanet olsun bana be!
Bundan sonra kendime de düşmanım!
Kalbime yine bir ağrı saplandı,
Yazacağım her kelime şimdi yorgun birer savaşcı,
Kalemlere, kağıtlara, şiirlere, şarkılara da düşmanım.

Vecdi Murat SOYDAN
03 Mart 2026, Isparta
.....

Şimdi kalem küssün kağıda, şarkılar sussun varsın,
Senin gözyaşın yastığında, onun hayali rüyalarında kalsın.
İki cihanlık dediğin o sevda, senin en büyük imtihanınsa eğer,
Bırak bu dünya yalan olsun, senin sevgin gerçeği anlatsın.
N.D.