İçime donuk, renksiz düşünceler yağarken
Aydınlık kopan güne, kasvetleri yığarken

Saati inkâr eden, isyan doğdu içime
Ben şimdi ağlıyordum, işlediğim suçuma

Tat vermeyen dilimle, bir yıldızı isterken
İçimdeki güneşi yakalamak isterken

Sarmıştı yüreğimi, bir kedi hırçınlığı
Yakalamıştı birden, bir fikrin sargınlığı

Çılgın köpükler bile, hiç üstüme gelmezken
Bir poyraz telaşında, deniz dahi delmezken

Kalbimi saran fikrim, üstüme geliyordu
Zamandan zaman çalıp, beni hep eliyordu

Süzülen gözyaşımla, ağlıyordum dermansız
Bir fikrin nöbetinde, kalıyordum ummansız

İçimdeki tutkular, perdemi örtüyorken
Hırçınlaşan bu fikir, inatla dürtüyorken

Yanlışımdan doğruya, akan sesle uyandım
Uçuşan hülyalarla, yıldızlara boyandım

Bir gülü sağmak için, Rabbim izin verince
Donmuştu o fikrim, zemheriye girince

Ey Rabbim, ulu Rabbim! Aldın yalnızlığımı
Bu verdiğin lütufla, yardın ıssızlığımı

Saatlerce içimi boğan fikri yaşadım
Hakk’ın inayetiyle, şimdi zikri yaşadım

Varlığımın güneşi, yanan gemiye bindi
Kızıl alev içinde, kalbim ışığa indi

O ışıktı yolumda, şiirimi şiir yapan
Boğulduğum bir anda, kalbime tesir yapan

Amacım değildi hiç, bir fikirle sürtüşmek
Mefkûrem olamazdı, yalanlarla örtüşmek

Boğuştuğum bu fikir, karanlıklı ziyâydı
Dudağımdaki zikir, bilseniz ne deryaydı

Önümdeki günlerde, bir aha akmayacağım
Beni tüketen dilimle, bir vaha bakmayacağım