Hep ben oldum vurgun yemişçesine gönülden inleyen
Odamın duvarından başka olmadı beni dinleyen
Beklediğim sendin bir gün olsun geri dönüp gelmeyen
Hasret kor kor alev alev hep yaktı… Ateşsiz dumansız…

Çürüdü göz yaşlarımla her gün ıslattığım yastığım
Pelte pelte ciğerlerim di her öksürüşte kustuğum
Sen değildin benim kara bahtım dı gönülden küstüğüm
Ellere değil hep kendime dert döktüm… Sessiz sedasız…

Ağlamanın kitabını silip baştan yeniden yazdım
Çile ırmağının durgun sularında boğulup kaldım
Kazma kürek neyime ellerimle mezarımı kazdım
Ölmeden mezarıma girip yattım… Yataksız yorgansız…

Aynalara dargınım ben inan bir gün bakmadım bile
Saç sakal perişan hep birbirine karıştı iyice
Çocuklar taşladı beni deli geliyor deli diye
Açtım ellerimi Hak’ka yalvardım… ah sız bedduasız…

Sen öyle bir dert verdin ki bana ömrüm geçti hayatsız
Gündüzlerim zifiri karanlık, gecelerim sabahsız
İflah olmaz yaralarım derman bulmam artık imkansız
Yüreğin sızlayacak mı?... Bak ben ölüyorum VİCDANSIZ…