Bizim kuşak bir âlem, sözü ters-yüz ederler;
Yahşiden yaman anlar, apaşa "civan" derler...


Teşbihin yanlışından eğretileme yollu,
Katrandan kel alaka, sedire "divan" derler...


Belaya bulaşmaktan ite dalaşmaktansa
Çalıyı dolaşana "pes-dil pehlivan" derler...


Ekin korucusunun bu mısrada işi ne?!
Sözlükten uyak arar, "O bir deştivan" derler...


Buluttan nem silsile kuğuluğu dert etmez,
"Madem ördek değiliz, gel sen de kıvan" derler...


Eşrefi mahlûkatın irfanından dem vursan,
Arife tarif bulur, "düşünen hayvan" derler...


Deryaya dökülende tuzlanır, içilmez su;
Damıtıp saflaştırsan "tadı yoz yavan" derler...


Sanatlı tevillere fır/ansız kalır çoğu,
Yalın, dobra söylersin, "bu da pek avam" derler...


Yaptıkları hır-gürün harbi mahlası barış,
Leyleğe saçma sıkar, “laklağa devam” derler…


Sorsan hepsi demokrat, inmekten binmek murat,
“Halk güç tapınağına bir tahtırevan” derler…


“Oğlana pek yaraşır devlet kapı kulluğu”,
Memura kız verirken “başından savan” derler…


Yalama sorunlara çözüm üretmeye gör!
"Donkişot’tan el almış, uzman yel-kovan" derler!


Gündem dağdağasının suyuna tokmak olup
Dibekte top döversin, "gümledi havan" derler...


Aymazlık baldan tatlı... Hayat mı? Zaten rüya;
"Bu tabir ömrübillah bize paravan" derler...


Kelamı kıt ağdadan pişmaniye tel atmaz;
Okura kusur bulur, "şerbet kıl kıvam" derler...


Havuç emenlerine tavşanı dadandırır,
Tilkiye kaç, tazıya "işte kaltaban" derler...


Övgülerinde gizli yergi tutkallarıyla
Vay-be’yini ökseler, “uçtu dal-tavan" derler...


Lafını balla keser, arıdan korkarlar da,
İğneyle kuyu kazsan "tamtakır kovan" derler...


Kümesteki kazlara vergisiz algı sunup,
Geyik cılgası tozsa "düştü bir kervan" derler...


Aslında niyetleri topal eşşek şakası;
Önünde gerdan kırıp "can sana kurban" derler...


Bilge kaval çalarmış, ney üflermiş kime ne?.!
Belki bir gün ayıkır, " O bize çoban" derler...