yaşanılan her pişmanlıkta keşkeler vardı gizlenen.



zamana ertelediğim ağır aksak umutları
keşkelerin kuyruğuna bağlayıp
dolaştırmışımdır çoğu zaman ömrümde


örselenmiş duygular her gürzü yedikçe
ağzı burnu kan içinde yere düşer
sonra tekrar diklenirdi çaresizlik karşısına.


Hz.Musa’nın yazıtları yoktu elimde
dört kitaba inanmıştım ama
şeytan taşlamakla vakit de kaybetmedim
çünkü biliyordum ki
her attığım taşın biri mutlaka kafama gelecekti.


her insanın içindeydi şeytan
gönle vesvese ekip
bitimsiz sancılarla keşkeleri doğururdu gün ışığına..


hâlbuki yaşanan yaşanmıştı
olması gerektiği gibi de bitmişti
yâr’e bir dokunuş
Rab’be ahla dönüştü boynu bükük.


gece siyah örtüsünü üstümüze örtmeden
’düşünme’ denen ateşi harlamadık hiçbir zaman
o kadar meşguldük ki yaptıklarımızla
doğruyu kendimize
yanlışı şeytana batırdık durmadan.


’nefs’ şeytanla öyle bir hasbihâl içindeydi ki
kibrimizden yanımıza yaklaşılmazdı
her şeyin iyisini biz yapardık
bu yüzdendi her şeye değen nazar
akla değmezdi


her gün doğumunda
anne koynunun masumluğundan çıkar
şeytanın doymamış hırslarının ilk adımı atardık hayata.


keşke dediğim her ömür durağında
’geleceğe’ giden bir otobüs olurdu mutlaka
ve ben kaçırdığım her otobüsün peşinden
’keşke’ demekten usandım artık.


’oh ben yaptım’
’ne iyi yaptım’ limanındayım şu anda.



Ayvazım DENİZ