havada keskin bir koku
burnumun direği kırıldı kırılacak
ha babam de babam çıktım yokuşu
elimde kalem kısacık boyu
yazamam kağıdım yetmez demem
kalem yetmiyor ağzımın pergeline
köşeleri kıpır kıpır
penceremde bahar yağmurlarının sesi
içimde kahpe bir yalnızlık.


ahh kavak yelLeri
başımda esmeyi bırakalı çok oldu
üşüyen bir kalp kaldı geride
aşk basma kalıp söz
sevgili elin nerde uzat
şövalyemsi bir duruş sergileme bana küserim
kısarım sesini
keserim dilini.


yavaşça çıktım başımdan
o ne hengameydi öyle
birbirine girmiş düşünceler
birbirini kovalar
uCu kaçık hayaller kesin kahkahayı
nasıl da ağlamak var şimdi serde
vaktim yok.



bağdaş kurdum içimin en karanlık yerine
ışık nicedir gözümü ağrıtır
sulu sepken yağdığı günlerde öldü artık
cenazeye gelmedin yar
ne zaman arasam yoktun zaten
yine mi meşgule atıyorsun yüreğimi
bi sus be demediğim zamanlar da vardı biliyorsun
sahi ne zamandı o zaman.



keskin koku yine kapımda
dur be arkadaşım dur
çalma zili boşuna bozuldu
yüksek yüksek tepeler çalardı basınca hani
artık evde yok diyen dilim var
duy beni
yoksa dudaklarımda küfürün en tatlı hali
hay ben senin kafanı kırayım
Ercan
Mercan
Sercan
başka aklıma gelmedi
kafiye kalk kız uydur beynimi beynine
nicedir bahçelerde maydanoz topluyorum
şimdi gülme zamanı
yaşayalım şu anı.


Ayvazım DENİZ