Sen;
Kaybetmelerin omuzlarıma yüklediği en ağır yüksün
Seninle yaşamaya o kadar alıştım ki
Sensiz geçen her an beni biraz daha yıpratıyor
Yine de seviyorum her günü
Her geçen gün seni bana biraz daha yaklaştırıyor sanki…

Seni sevmeyi özlüyorum..

Seni özlüyorum…

Gecenin en zifiri anında
Odamı aydınlatan bu aşkı özlüyorum
En çok da duyabilmek için çırpındığım sesini
Seni özlüyorum işte...

Her kavgamızın sonunda çektiğim sancıları
Seni kaybetme korkusunun yüreğimi bir bıçak gibi kestiği anları bile
Seni özlüyorum
Kabul ettim artık bunu...

Göz bebeklerimin içine yerleşmişsin
Dünyada iyiye ve güzele dair ne varsa içinde sen varsın
Meleklerin kanatlarında geliyorsun bana her gün
Martıların gözlerinde
Bir papatya demetinin üstündeki uğur böceği oluyorsun
Ayın şavkında
Umudun mavisinde
En çok bu renge tutkunsun bilirim…

Her yerdesin…
Yüreğime işledim seni bir dantel gibi ince ince düğümlerle
Çözülemezsin çözemem seni
Oradasın, orada kalmalısın
Bu yüreğe bir tek sen yakışırsın

Seni özlüyorum…

Her yeni güne gözümü acar açmaz içine doluştuğun bir günaydınsın
İçimi ısıtan asıl güneş sensin
Sıcacık ışıklarında tüm ruhumu saran
Seni seviyorum…

Seni özlemek dayanılmaz hale geldiğinde bile hiç isyan etmiyorum
Çünkü içimdesin ve gözyaşlarımla akıtmaya kıyamıyorum
Özlemin sancılarıyla bedenim her gün ölse de
Sevginle her güne yeniden doğuyorum
Seni özlüyorum…

Doğrularını yanlışlarını sorgulamadan
Bir çocuk yüreği gibi masumca yaşıyorum seni
Bu hayata verdiğim her nefeste
Gittiğim her yerde sende benimlesin
O yüzden yalnızlık nedir hiç bilmiyorum
Asla değiştirmem
En katıksız halinle seviyorum seni…

Özgürleşiyor aşkımız
Sevdikçe büyüyor
Özledikçe yüceliyor
İşte en çok bunu özlüyorum
Seni sevmeyi özlüyorum
Sevdikçe daha çok özlüyor
Özledikçe daha çok seviyorum…

Seslendirme için Selda Hanım’a teşekkürlerimle...