Cümbüşlü yaşamanın tadında tanıdım seni
Ve yoğun karbonmonoksitli
Bir dünyaya daldık korkusuz ve amansız
Korkulu rüyaların ortasına daldık
Biz bizden habersiz
Ve henüz tanışmamış
İki yabancı…

Eskidi sevmeler bizde
Yüreklerde kin ve nefret gördük
Yürüdüğümüz karanlık caddelerde
Ve yüreğimizde sevda taşırdık
Umudunu yitirmiş yüreklere
Bir nebze olsun
Dirilsin diye yüreklerdeki sevda ateşi…

Nerden esti bilmiyorum delice yaşamak
Yılgın zamanlarda ama
Evet derdik tüm sefaletler ortasında yaşamaya
Bazen hikayeler anlatan bir yaşlı kadın
Bazende dengbejlerden nağmeler
Dinleten bir dede olurduk
Çok zaman olmuştu
Bu topraklarda varlığımız
Ve çok zaman oldu
Toprağa ektiğimiz sevda tohumcukları…

Ne bulutlardan kaçabildik kış günlerinde
Nede güneşten yaz günlerinde
Toprağın kanla yıkandığı caddelerde
Ölümden kaçmak bile mümkün olmadığı gibi
Dört bir yandan baharı bekledik
Bahar sa hep bizden bir adım geride gelmekteydi…

Ellerimiz, üşüdü ellerimiz yüreğimizin ateşinde ısıttık
Kırıldı kanadı kuşlarımızın
Yosunlarla sarmaladık
Ağladı analarımız göz yaşlarına mendil olduk
Mecnun a suyu biz taşıdık çölün ortasında
Biz herkese sevda, umut, direnç götürdük
Ama biz bizi kandıracak kadar sevemedik…

Turuncu yarınların düşleriyle çıktık yola
Yada sen sadece benimle çıktın yola
Ne kadar zor gelsede sana
Sırf beni sevdin diye geldin bu diyara
Şimdi açız bir başımıza
Yüreğimiz tok ama
Şimdi yalnız herkes ,ama sen yanımda…
Ferman Kemal Zencirci