Yıprandı artık
Yıprandı iki okyanus arasında
Gelgitlerin esiri yunus balıkları gibi
Hırçın poyrazların evladı yüreğim

Tükendi artık yüreğimdeki alevler
Tükendi iki kadın arasında
Gelmeyen kadını beklemek
Gidenin ardında ağlamak
Karanlık tüm düşler arasında
Bir kıvılcım beklemek
Bitti artık
Gelmesi güç gidenin
Gelmesi belirsiz beklenenin …
Ve yaşaması zor bekleyenin….


Unutuldu sanıldı
Bir trene bindi sanıyordum
Bir daha gelmeyecek
Kaldı tüm acılar yüreğimde
Her yolcusunun ardında
Korkarak
Ama severek
Sadece başparmağını
Oynatabilen bir çocuk gibi
Uğurlamak tüm umutlarını
Sonra ağlamak
Annesinden ayrılmış her çocuk gibi…

Bekleyişler son bulmayacak belki
Giden kadının dönmesini
Gelmesini beklenen kadının
Al gelinlikler içerisinde
Kucağında yeni sevgilerle dolu
Unutturur gideni
Kalan kırıntıları toplar yüreğindeki
Tahrip yaratan ayrılık parçacıklarını
Deri değiştiren yılan misali
Yepyeni bir aşka bürür tüm bedeni…


Yüreğimde bir boşluk
Boşluğun içinde kırıntıları kalan bir sevda
Ve bu sevdayı yıpratan iki kadın var
Biri gitti ,gelmez artık
Gelecek gelmesi gereken
Çağ atlamadan ben
Yokluğunu fark etmeden
Gelmesi gerekli, gelmesi gerekli olan kadın
Bulması şart bulması gerektiği yerde
Gidenin bıraktığı
Gelenin ise; gelirken bulması gerektiği yerde.


Acı dolu hatıralarla
Karalanmış yüzlerce mektup zarflarıyla
İçi sevda dolu
Dışı karalanmış sitemlerin adresi
Beyaz ve yerine ulaşılmayan mektuplarla
Sonra
Bir alev kaplamalı tüm bedenimi
Gidenin buz tutturan bedeni
Aleve vermeli gelen kadın
Ve bu kadın
Hep aynı kadın olmalı
Gittiği gibi değil
Geldiği gibi gelmeli…
Bu kadın
Ferman Kemal Zencirci