kemikleri kırılmış bir iskemlenin en sağ köşesinde
bir akşamın arifesinde

öylece yalınayak bir kız çocuğu
korkunun bıraktığı o çillenmeler entarisinde
çıra kokusu biraz odada
köksüz dal gibi tiril tiril heyecan
göğsünün orta yerinde tesiri
baygın bakan bir çift renkli göz
usulca kırılmaya çalışan iki ürkek bilek


attı kendini bir anda sokağın karanlık koynuna
karın tokluğuna içine çeke çeke o mahşeriyi


gecenin marpucunda
aydan daha çıplak
ıslık sesleri biraz ötedeki mezarlıktan
düşük yapılmış bebek gibi ağır
sağır bir uğultu karşı mahallenin başıboş köpeklerinden
kuru kafalardan utanan mezar taşları
dumanından kaçan izmarit gibi
saldı eteklerini sokağa



yosun yiyor kargalar mezarların kucağından
iğrendiriyor insanı ,kursak ağızda



ziyan olmuş sokak lambalarında ışık
kendinden bezmiş
kız durgun ölü balık gibi
annesinin iki belik örgülü bitli saçları aklında
avuçları yapış yapış pamuk şekeri
Allah’ı hatırlatan o kutsal ürpertimsi tat dilinde

dudaklarında bir iki ay kırıntısı geceden kalma
sızmış uykusu kolunun altında
yalpalamış rüyalarının zebanisi


ürkek masadaki mumlardan
zihninin arka yerlerinde bir yerde
saç örüklerinin içinde oynaşan zaman
yelkovan akrebin tam da boğazında o an



kendini yenemeyen ateşimsi bir ürkeklik
kız çocuğu yorgun sırça kemiklerinden sızıyor uykunun ağrısı


sonra epileptik bir nöbet
ufalıyor kızın minnacık avuçlarını
akrebe ve yelkovana inat
göğsünün orta yeri öyle de müsait sabaha


sokağın artıkları takılıyor çeperine aklının
ağır roka kokuları birazda Tekirdağ rakısı



duvarlar arasında kız çocuğu
ayakları yıldızlardan çok daha çıplak
aydan daha yüzsüz ve dikbaşlı
kirli çilli yüzü



ürkek ve mendebur bakışlarıyla
soyundu üzerinden geceyi
affettirdi kendisini bitli annesine












Gülşah Gayret

Tekirdağ



,,,