seviyorum her gece
seni,
ve her seferinde bi nebze daha.

bazen az bazen fazla.
ama hep.

ruhum yorgun
çekilmiş köşesine ,
pes etmiş belkide..
ve biraz da isyankar ;
kalbime ve beynime

beynim ihanet ediyor kalbime
onun hissettiği nefret kadar,
kalbim seviyor seni

hatta sadece seni değil
sana ait herşeyi..
sokağını , dokundun diye masanı,
sen yaşıyorsun diye dünyayı...

seni nasıl sevdi bu kadar
seni nasıl sevdim....

bazen bakıp diğer insanlara neden seni sevdim diyorum
elbette senden iyileri var etrafımda

kalbime de bir iki kişinin var girip çıkmışlığı..
aşkı ilk senle tatmadım.
ama sen aşkta son lokmam gibisin boğazıma takılan..
beni her saniye boğan.
ama çıkmayasın diye ,öksürmüyorum bile...

yokluğun bana acı verirken ,
seni görmek ; atlamak gibi 1000 katlı kuleden.

yokluğunda kalbimin ritimleri yavaşlarken ;
duracakmışcasına ,
varlığın çıldırmış bi davulcu gibi çarptırıyor kalbimi,
kendi duvarlarına.........

ve yine ben sakinleştirmeye çalışıyorum
kalbimi , tüm yalnızlığımla..

ne git ne kal..

yaşa sadece nefes al.
ben seviyim seninle birlikte her şeyi.
senin sevdiklerini sevmekle avutıyım kendimi.
böylesi,
ruhum için iyi..

M.Zeybek