...şimdi
ölüm kokan kelimeler yapıştı parmak uçlarıma
göğün göğsünden çekiliyor bedenim
-e r i y o r u m-
eridikçe sığamıyorum yalan dünyaya
mürdüm karası sayısız uğultular
avaz avaz mimlenirken kulaklarıma
kan kusuyor eli kolu bağlı hücrelerim
boğazım yumruk yumruk.
konuşamıyorum muzdarip utancımdan
yazamıyorum k’ayıp matemimi
yüzümün kan gölü coğrafyasında
-k a h r o l u y o r u m-
boğuluyorum kederimden...

en keskin gözyaşlarımla bilemek istiyorum acımın çığlığını
biledikçe
kömür tozları yapışıyor ruhumun dudaklarına
-y u t k u n a m ı y o r u m-
biliyorum yutkundukça
en afillisinden
daha çok yitecek
daha çok öleceğim...

usum allak bullak olmuş
karman çorman uçuşan sağır düşünceler
karayı bağlıyor gözlerimin asumanına
yalpalıyor ahuzar dilim
söyleniyorum habire
-bir lokma ekmek için
güneşin yüzünü öpemeyen kömür bedenlere
emeğin en ağır işçilerine
reva mıydı bu şimdi diye..?-
yerinden sökülen yüreğimle
hala arsız arsız söyleniyorum...

geride kalanların bitmez tükenmez ağıtının
kulaklarımda çınlamasına
-d a y a n a m ı y o r u m-
bir ara soluğum kesiliyor
-d ü ş ü y o r u m-
düştüğüm yerde
yüzlerce çoluk çocuk
eli kınalı eşler
gözü yaşlı anneler
yumruklarını yüreğine sıkmakla yetinen babalar
sanki bir kabusun içindeyim
kaybolsun istiyorum seyrettiklerim
acı bir siren sesi yankılanırken
linç olan hiçliğimde
dokunamıyorum tam da şurama
başlıyor zırıl zırıl en alından kıyamet
işte o zaman
en serserisinden
en acımasızlığından tekmeleniyorum
kömür karası gözlerimden süzülen son göz yaşlarımla
sevdiklerime ’elveda’ bile diyemeden gidiyorum
-g i d i y o r u m-

GÜZEL İNSANLAR UNUTMADIK SİZİ...UNUTMAYACAĞIZ

16 /5/14
Nagihan Ergül Çağlar

nefesiyle hüzün şiirime can veren sevgili Ufuk Çınar’a en kalbi teşekkürlerimle...