0
Yorum
2
Beğeni
5,0
Puan
791
Okunma
Pembe gözlüklerimi çıkarınca gördüm,
hayatın gerçek renklerini
Yüreğim masallarda kaldığından ikna edemedim aklımı
Gerçeğin rengi siyah-beyazmış
Mutlu son yokmuş aslında
Mutluluk,
masallardaki gibi yakın da değilmiş insana
Düştüğünde ellerini uzatan prensler yokmuş
Seni dipsiz kuyulara atan şeref yoksunları varmış
Öyle anlatıldığı gibi;
Kuşlar,sevinçler arkadaş olmuyormuş
Bahar kokulu günler uyandırmıyormuş sabahlara
Geceden kalma hüzünler uykuyu haram ediyormuş insana
En yakın arkadaşınsa yalnızlıkmış meğer
Burnuna gelen tek koku ise,
kanayan yaralarının kokusu oluyormuş
Masallardaki gibi
’bir varmış bir yokmuş’
En kötüsü de,
ne zaman çocuk olduğunu anlamadan büyüyormuş insan
Ve hayatın beşiğinde
’bir o yana bir bu yana’ savruluyormuş...
5.0
100% (3)
