0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1087
Okunma
Uyu dedi yaratan çam dalının kuytusunda
Uyudu
Oyyy
Oysa
Şerre ortak edildiğini nasılda ustaca gizlemişti bilinci
Bir günün bitimi
Bir öğle üzeriydi tam da düşü
Öğrendi
Karanlıklara mahkûmdu “ hu” diyen sesi
Yüreğin köleliği kime
Düşünüyordu yüzyıldır aklın efendisi kimdi
Sesi düşmeliydi gündüzüne
Değişmeliydi yazgı
Işık
Ah ışık ne çoktu
Ve yanıyordu gözleri
Acı ağrıdan daha çok daha büyük
Koparıp attı dilini
Ve elleri oydu karadan gözlerini
Önce kırmızıymış meğer yazgı
Gözleri kırmızı da ölürken bildi
Zılgıtları başlatan o ses
Hep şerri büyütürdü
Aldı sesini ölümlerden bay kuş
Verdi güneşe
Ölümden doğuyordu bilinci
Şimdi
Şimdi özgürdü
Saadet YILDIRIM
5.0
100% (5)
