Sanırım kayboluyorum
Ne bir pusula yırtık cebimde
Ne bir yıldız gökyüzünde
Ne de tanıdık bir yüz suretler arasında...


Sessizliği arıyordum
Sadece birazcık masumiyet karışmış sessizliği
Neden mi sessizlik?
Çünkü insan en çok kalabalıkta üşüyor
Gürültüden arınamayan gri bir ayazda
Oysa sessizlikte sadece mor yeller eser
Esse esse hafif çekingen bir sıcak eser
Çünkü insan aynaya ihtiyaç duyuyor bu hayatta
Kendini yansıtacak aynaya
Doğrusuyla, eğrisiyle, yanlışıyla
Ve aynayı bulup sıcağa sığınmanın en kestirme yolu sessizlik…


Sanırım kayboluyorum
Her şey değişmiş kâinatta
Merdivenler yalnızlığa terk edilmiş
Tokalı kırmızı ayakkabılar masumluğunu kaybetmiş
Çiçeklerin kokusu ellerinden alınmış
Ve
Mutluluk kelime olarak kalmaya terk edilmiş tozlu raflara…


Sanırım kayboluyorum
Herkes herkesleşti
Prenses kurbağa peşinde
Yedi cücelerden haber yok zaten
Şirinlerde rüyama gelmiyor
Bakkal amca leblebi tozu da satmıyor artık
Yağmur damlalarının da bir anlamı kalmadı
Sessizlik ve huzur da yok
Sanırım kayboldum ayak uyduramadığım kainatta…