bir odanın içindeyim
bir duvarında siyah bir tünel
tam karşı duvarında başka bir tünel
sürekli trenler geçip gider iki tünel arasına döşenmiş ray üzerinde
kimisi simsiyah duman tüttürür bacasından
kimisi beyaz beyaz bir gelincik misali
bazıları sessiz sedasız gelip geçer önümden
bazıları yıkıp viran eder odamı
tek yönlüdür ray
bütün trenler hep aynı yöne geçip giderler
bir duvardan çıkar diğer duvarın siyahında kaybolurlar
yağmur yağdırırım bazen vagonlarına
bazen güneş olur ısıtırım şimendiferini trenin
bazen kasırgalar estirir ruhum; sarsılır vagondaki hayaller
bazen asude bir bulut olur sadece seyrederim geçişlerini
dört duvar arasında bir mahkum halindeyim
penceresiz duvarlar örmüşler etrafıma
tek meşgalem işte duvarlardaki bu iki tünel
geçip giden trenlere dokunamam
tekdüze bir hengamenin ıssızlığında geçip giderler
bazen hüzün bırakırlar odamın izbelerine
bazen mutluluk kokuları hisseder ruhum
ben
ben mutluluk kokularında seni bulurken
yokluğunun hüzünlerinde can verir
boğulurum...

Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON
20.12.2013