Çok severdim yağmurlarda ıslanmayı
Saçıma beyazları bırakan zamanı
Hambal yüreğime yüklediğim o yiğidi
birçift göze sıkıştırdığım bahtiyarlığı
Saçaklardan asılan ıslak sîmâ’yı
’Yorgunum’ deyip, verdiğin molaların canyoldaşı olmayı


Neydi gitmene sebep olan yıkılganlık
Yüzünü düşüren neydi?
Mevsimlere küsüşünün, cenneti andıran gülüşünün katili kimdi?
Neydi seni, saçlarına kırlar düşen yanına başını eğdiren?


Oysa,
Üç bahar öteden kokun mest ederdi
Özlerdim, teninin kokusunu
Güz mevsimine biriken mutlulukları
Kışın silip süpürdüğü, ayrılıkları
Artık hissedebildiğim,
Sadece hayalime bıraktığın sığıntı şiirlerin
Kahrolası şımarık satırları


Şimdi
Hânemin odasında büyütüyorum
Bahar kokulu menekşeleri
Yas giydiriyorum her bir yaprağına
Ağırlığınca ağrılar kusup
Bencil sözler fısıldıyorum toprağına
Gidişini eşeliyorum


Saklandığım gece
Ele veriyor maviye çalan sözlerimi
Susturamıyor
Beynimde ki siren seslerini
Râzıyken bir gecelik masallara
Sensiz geçen bir saniye bile
Bastırıyor ömrüm’ün geri kalanına sinen izmarit kokusunu
Zirveye çıkan acı,
doluyor göğsümün sabır tarafına
Sonra
Rutubet kokuyor şiirlerim


Ağlaması dinmeyen satırlar büyütür yüreğim
Demli bir çay lekesi gibi, işler satırlara
Kandırıp yıldızları
Tam da karanlık vakti çökmüşken
Seni gökyüzü mavilerine emanet etmeliyim
Sızım sızım sızlatsın kalbini gece
Dudaklarını bağlayıp
Uykuya dalarken gözlerin, sensizliği yâd edip
Doyurmalıyım cümleleri...

Sonra mı?
Dudağımda yanmışlığı izmarite dayanan son bir sigara ile (içtiğim son sigara)
Göğüslerken sen’li titreyişleri, yüreğimin en tenha köşesine
Seslenmeliyim öylece

Sen’siz ölümler öksürtsün ki beni
Hiç bir düşüm düştüğü yerde kalmayacak
Ve hep olduğu gibi haykırışlarım göğe ulaşacak


(Güneşi unutturan gözleri saklayan bu şehir ’Merhabaaaaa !’)

Zeynn