-sözden icat yapılsaydı-
hüznü önüne koyup düşünene
binden çok acı
ağzın var dilin de yoksa hani
ne kırılırdık beee
en ince yerimizden..



sevgiden gözışığına bağlanan
korkunun kapısını yüzlerce kez kilitleyen kalbim
daha ne yapabilir(d)im ki senin için?




-nefesimi sayabilir(d)im saygı(m)dan-

kendime
uyduruk bir hayat sunabilir
herşeyini saklı tutan kaderi
kirpiklerine asıp paylaşabilir(d)im
damarıma tutunan kanı
sokak sokak dağıtabilir(d)im
ölümü unutturan ağrılar içindeyken bile
seni yontanların iffetini
ipe çekebilir(d)im
elinden neşesi alınmış çocuk sevincimi
sokak kedisinden itine
lime lime dağıtabilir(d)im
tüm renklerden kopmuşcasına
daha ilk hecesinde yalanı anlayabilir
dün kadar yarınımın coğrafyasında
küçücük mizanımla
bir yolun sonuna gidecek kadar yorulmayı
dert edinmeyebilir(d)im





haletiruhiye mavisine boyayıp geçmişi
bir soru işareti koyabilir
dağlardan cehennemin dibine kadar yol yapabilir(d)im
ömür tarlasında öten şakayıklar
fanilik damgası yiyen insanlarca katl edilirken
mezar taşı olmayan bu asrın
düzlüklerini kabartıp
başlarını köklerine basabilir(d)im
avucunda beş batman gümüşle dolaşan
dünyanın en avamlarıyla yaşayıp gitmeyi
külfet saymayabilir(d)im




günü omzumda gezdirip
bir tepenin üstünde
koyu olmak şartıyla bir demlik çayı
ölümle aramda ki mesafeden yudumlayabilir
mavi göğün kaldıramadığı
bir evren dolusu düş ninnisini
uyandığında bulsun diye seni barındırabilir(d)im
ağaç köklerine manalar yükleyip
haftanın sekizci gününde güneşi batıdan doğurabilir(d)im
dahi
yaşamaktan çok yeltenmeler yanılttığında beni
haftanın yedinci günün(d)e
şehre kıyameti kurabilir(d)im



yorulmadan yoran,
köşeleri kollayan
o öküz gelip yine
oturduğunda göğüs kafesin üstüne
bilirim
avuç avuç kefen gençliğim
alnında kış yağmuru
kanın kalabalık
yarınların aç kurdu yarayı eşeler
eşelerken dahi ses çıkarmayabilir(d)im





-sözlerden icat yapılsaydı-
hüznü önüne koyup düşünene
binden çok acı
ukdeler mezarlığı gibi
uyandığımızda
cesetler bulurduk bahçemizin her köşesinde..





Zeynn