Mandallarla tutturduğun kumaş parçaları gibi,
Tut iki yakamdan
Ve kurut,
Ömrün sağanağında çok ıslandım anne…
Giysilerine sığamayan bir çocuk gibiyim şimdi
Anılarımın gölgesinde
Topacımdaki hayallerim ağlıyor
Ömrün çalkantılı birikimlerinde

Çamurdan heykellerim,
İnsan yüzlerine dönüyor hızla,
Çamurlaşıyor insanlar git gide,
Bana yeni hevesler al anne…
Ellerimde şekillendirdiğim düşlerimin ellerinde
Şeklimi kaybediyorum
Her nerede unuttuysam,
Tüm kaybettiğim şeyleri bulup,
Avucuma tutuşturduğun gibi
Masumiyetimi saf anılarımda ara,
Onu da kirletti isem,
Beni affet anne…

Maskeler senin bebeklerime ördüğün giysilere benzemiyor
Ya sıkıyor kalıplaştırdıklarım,
Ya da bol geliyor
Tut yüreğimden,
Göğsüne yasla,
Kokun dolsun ak pak saçlarıma
Bağışla…
Hayatın taşlı yollarında
Dizlerimi kanatmadan yürümeyi de,
Büyümeyi de,
Beceremiyorum anne…





Elif SEZGİN