Bilmezdim ayrılığın bu denli zor yanını
Yüreğim bu illeti tattığında öğrendim
Meğerse vedalaşmak yakıyormuş canını
Kapıdan ilk adımı attığında öğrendim

Bir gülün bülbül için sararıp solduğunu
Buğdayın hürmetine başağın dolduğunu
Yaşamanın sevgiden ibaret olduğunu
Beni sensiz bırakıp gittiğinde öğrendim

İnsan neden boş verir nasıl candan geçermiş
Bile bile kendine niye kefen biçermiş
Ve her akşam içenler niçin böyle içermiş
İçimdeki son umut bittiğinde öğrendim

Talan olmuş bir ömrü seyredince yüceden
Dev gibi hayallerin farkı yokmuş cüceden
Çocuklar niye böyle ürperirmiş geceden
Yalnızlık yatağıma yattığında öğrendim

Giden zalim olsa da kalan onu anarmış
Ateş düşmeye görsün düştüğü yer yanarmış
Taştan yürekler bile bir gün olur kanarmış
Yokluğun diken gibi battığında öğrendim

Dert bilmeyen şu gönlüm şimdi kahıra tabi
Mutluluk dediğin şey uçurum en dibi
Erkeklerde ağlarmış hemde çocuklar gibi
Hasretin buram buram tüttüğünde öğrendim

Bana koymaz sanırdım bu boş kalan odalar
Keşkeler büyüdükçe artıyormuş gadalar
Nasıl olur intihar doğururmuş vedalar
Aşkımı bir pul gibi sattığında öğrendim

Mutlu Aydurmuş