Öyle dumanlı başım ve öyle kahraman ki kalbim
Herkese yol veren alev alev yanan yüreğim
Tuttu seni aldı yar etti sol yanıma serseri kalbim
Onca keder ve hüzünler yaksa da canımı
Bilemezdim bu kadar derdin, seni yolundan
Beni ise solumdan edeceğini

Öyle karanlık ve öyle zemheri ki geceler
Her nereye atsam ellerimi, bir boşluk sahnesinde
Aklımı ise sisler almış, her neyi düşünse
Bir bela, bir dert, yakıcı bir güneş gökyüzünde

Ve ansızın bir yağmur saçlarımda damla damla
Gözlerim de ise bir kan çanağı dolmuş bu gece
Sağımdan gelen rüzgarlara tay düşen sol yanım
Fırlatmıştı kendini hayatın en gerisine

Aslında sevdiğim hiç bir şeye bahanem olmamıştı
İyi veya kötü yaşadığım bu hayatın içinde
Hiç de gözümü karartmamıştım bir ayrılık için
Her defasında yapıcı olur, yıkıldıkça
Yeni binalar inşa ederdim yıpranmış gecelerime

Nereden bilebilirdim ki
Dertler deryası yüreğimde kurulan
Onca sağlam köprülerin gün gelirde yıkılacağını
Onca derdin gelip de seni yolundan
Benim ise solumdan vuracağını

Hani sanki akıl almaz bir acı dayanılmaz bir yare
Yenik düşmüştü ateşten bir şehir de
Yarım kalmış hayalleri alıp hemen oracıkta
Ateşe vermişti soğuk bir kış gecesinde

Önce tutup yüreğinden sonra bırakmakmıydı aşk
Ya da daha tutuşmamış bir ormana
Bir kibrit çakmakmıydı kendi ellerinle ayrılık

Düşünüyorum, düşünüyorum da
Bir türlü aklım ermiyor aşka sevdaya
Hiç ama hiç de kestiremiyordum, acıların
Her sene yüreğime şahit olacağına

Hiç ama hiç de bilemezdim
Bu kadar derdin gelip de
Seni yollarından
Beni de kollarından alacağına
Hiç de inanmazdım
Ta ki ayrılığı yaşadığım
A’na kadar..
.
.
.
Mawish
.
.
.

A’na kadar - Mawish Şiirleri