Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
O gün Marmara ölü balık kokuyordu Zehirli duygular sızmıştı damarlardan Zift gibi bir şeydi Siyah, Yapışkan Ve asi… Evet asi bir dalgaydı göğe yükselen Dokundu bulutların saf beyaz mahremine O gün kan boşaldı ellerime, Yüzüme sürdüm… Sonra ağlamak istedim, ağlayayım dedim, ağlamalıydım Bir boşluk dilimde, gözlerimde üç nokta Hayatımın tek taraflı boykotuna yürürken adım adım Ses tellerimin bağımsızlık ilanıydı Sükût vaveylasıyla başlayan uzun soluklu yok oluşlarım…
Yalnız kendi dibine sığınan bir mum ışığıydım Duvarlar yine sessizdi, yine gölgesiz, yine bensiz… Karanlığın sözü geçiyordu geceye Gece yorgundu Gece uykusuz, Gece harap…. En çok rüyalarımı seviyordum, Sıkı sıkı sarmalamayı hayatı Bir tek rüyalarımda mutluydum Gözlerim dünyaya kapalı…
Bir biblo gibi donuktu çehrem Televizyon sehpasının yegane süsüydüm Baktıkça gülümsüyordu insan, Seviyordu belki, okşuyordu usulca… Her dokunuşta lanet ediyordum kimsesizliğime Her bakışta eriyordum için için… Sonra bir çocuk değdi, koşarken, munzurca… Ufalandım… Ve bir daha hiç doğrulamadım…
Dar vakitlerin endamlı gövdesine tutundu Adını “umut” koyduğum uçurtmam Dikenli tellerin gazabına uğradıkça alçalıyordu, Alçaldıkça Marmara açıyordu kucağını Marmara kirliydi, Marmara siyah, Marmara asi… Çekti aldı çocukluğumu benden, Girdabına kapıldım, boğuldum Uçurtmamın ipi kaldı elimde, Bir daha uçamadım …
Lekeli hayaller biriktirdim ceplerimde, Demir sopalarla büyüdü çocukluğum… Sığınacak bir omuz bulamadım belki ama Ben hep Marmara’nın soğuk nefesinde ağladım
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Dar Vakitlere Tutunmak şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Dar Vakitlere Tutunmak şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Lekeli hayaller biriktirdim ceplerimde, Demir sopalarla büyüdü çocukluğum… Sığınacak bir omuz bulamadım belki ama Ben hep Marmara’nın soğuk nefesinde ağladım
Ben hep kumbaramdaki boş umutlara aldandım…
Malesef hepimiz yüreğimizdeki o kumbarada takılı kaldı değerlid ost malesef oda boş hayalmiş meğerse..Hayat yelkenleriyle gidiyoruz meçhule..Kutladım
Demir sopalarla büyüdü çocukluğum…
Sığınacak bir omuz bulamadım belki ama
Ben hep Marmara’nın soğuk nefesinde ağladım
Ben hep kumbaramdaki boş umutlara aldandım…
Malesef hepimiz yüreğimizdeki o kumbarada takılı kaldı değerlid ost malesef oda boş hayalmiş meğerse..Hayat yelkenleriyle gidiyoruz meçhule..Kutladım