kimsesizdi gece
ne ay
ne de yıldızlar kalmıştı
yalnızca
kayalıklara vuran dalgaların sesi
hafifçe çisileyen bir yağmur





bütün ışıklar sönmüştü şehirde
kör karanlık bir ölüm sessizliği
yalnızca rüzgarın uğultusu
kaldırımlarda sürüklenen kurumuş yapraklar
bomboştu sokaklar




insanlar yoktu artık
hepsi gitmişti
izleri dahi bulunamayan
faili meçhul bir cinayet gibi
kimsesizdi şehir
mevsim sonbahar yalnızlığı
aylardan eylül





hiç bir son
bu denli hazin olamazdı
önce
melekler terk etmişti
sonra kuşlar
ışığını aldığında Tanrı
ne ay kaldımıştı ne yıldızlar





sevgisiz bir dünyada
kin ve nefret yeşermişti
yenilmişti insan
şeytan kazanmıştı oyunu
kaybeden sevgiydi





affetmedi Tanrı
ışığını
meleklerini
kuşları
insanı affetmedi




şimdi
bir cennet bahçesinde
rengarenk uçurtmaları
ve gülümseyen gözleri deniz mavisi
yürekli çocuklar büyütür sevgiyi
....








/dünyayı binlerce kez yok edebilecek kadar çok bombayı üreten insanlık , keşke sevgiyi binlerce kat güçlendirmenin yollarını bulabilseydi . yok ettiği bizzat kendisiydi ... /





Mert YİĞİTCAN
09 . 09 . 2013
istanbul /