Küskün olmak böylesi yaşamın tüm renklerine ,
öyle derin öyle sessizim ki , siyahın her çeşidindeyim artık...

Yalnızlığın tam ortasında olamadım ki hiç ,
yalnızlığın başlangıçları bitmedi zaten demem o !
Dibini bulduramadığım koyu gölgeli yalnızlıklar bunlar...

Renkler böyle renksizken, beyaz bile anlamını yitirdi artık bende ,
birbirine karışan bulamaç misali gri...

Hayat !
Sana da aşkolsun hani ,göz bile kırpmadan geçip gidişine ,
sarıp sarmalaman şöyle dursun ,omzuma dahi dokunmayışına...

Burukluğu geçmeyen lezzet misali damağımda ,
yaşanan heryeni gün...

Sana diyorum ey hayat !
dumanı üzerinde tüten ve mis gibi kokan ekmek gibisin ,
görüp kokladığım , ama bir parça bile koparamadığım...

Demek ki yaşamak ayrı , yaşamı yaşamakta nasip işiymiş,
ben onu anladım da,
bu kadar kırılıp bu kadar gücendikten sonra, sana....