Faniden bakiye göç edip varsak ölüme
Mezarıma dikecek bir kırık taş kalmadı
Kederlenip baksam da şu dünyanın haline
Gönlümün ummanında vefalı eş kalmadı

Vefa nedir bilmeyen yar beni düşünürmü
Rahmetin sevgisine sarılsam üşünürmü
Nefsi emmare ile bunca yük taşınırmı
Kurudu çanaklarım bir damla yaş kalmadı

Baktıkça gördüm bir bir kaybetmişler özünü
Şeytanın Ocağında savurmuşlar közünü
Gördükçe insanların o vefasız yüzünü
Ben Sıktıkça sıktım da ağzımda diş kalmadı

Biçare bülbül yakmış aşk uğruna kendini
Gül korumuş yıllarca dikeniyle fendini
Yeşil peçesi saklar feda eder bendini
Özgürlük sizin olsun iklimde kış kalmadı

Mahşer günü nebiler hayıra yormadılar
Cennetteki huriler gelip’de sormadılar
Ab-ı kevser suyundan istedim vermediler
Dünya ve ahirette kuracak düş kalmadı

Vakit geldi gayrı tut kolumdan getir beni
Kuru otlar altında makbere yatır beni
Sâyyah olup alemden aleme götür beni
Üzülsemde ne çare yapacak iş kalmadı
Harun Yıldırım