Elest meclisinde kibir taşıyan,
Yaldızlı taç giymiş insan istemem.
Fânî saltanatta bâkî yaşayan,
Dünyayı mülk bilen sultan istemem.

Bir mana içinde gizli sûretin,
Toprağın altı var çetin mi çetin.
Karun misali olsa nice servetin,
Ben kendim yanarım, püryan istemem.

Göğüs ger dünyanın her cefasına,
Aldanma hırsının kör sefasına.
Açılsın kulaklar Hak nidasına,
Ben kula kul olan ihsan istemem.

Hayy nidası diner, dolar vaktimde,
Makamlar devrilir,düşer tahtımda,
Budur benim sözüm, budur ahdim de,
Ben fânî ömrüme ûnvan istemem.

Neydi devri felek meşk dedikleri
Üflesen yıkılır köşk dedikleri
İçten içe yakar aşk dedikleri
Benim yolum Hak’tır, devran istemem.

Hâmûş olan kişi, açılmış serap;
Hayalin bendinde güzeldir mehtap.
Kur’ân-ı Kerîm’le geldiyse hitap,
Gaflet dünyasında zaman istemem.

Sözlerim nasihat bıraktım size,
Sohbeti hoş kılan rahmettir bize,
Fenâ hayran, bekâ hayrandır söze.
Boşuna dövünme, irfan istemem

Harunî dünyanın malını bilmez,
Hak’tan ayrı düşen muradın bulmaz.
Bu devran böyledir, sana da kalmaz;
Cana can olmayan canan istemem.


Harun Yıldırım