lisanımızı yedi kelimeye kadar indirgemedikçe
birbirimizi asla anlayamayacağız
/halil cibran /

bizden önce
gözleri dönüyor seslerin yansıyan dokunuşunda
bir uzayıp bir kısalan aminler başlıyor
bir bozulup bir göveren gamzeler kuruyor yüzünde
bütün mimiklerinden anlaşılıyor aşka geldiği
elinde kiremit rengi şiirler
boynu düzmece bir picasso’da soyunuyor
zencefil kokmalara yetmiyor zaman bizden önce

çürük gecede emilen pastilin
damağımızda duruyor tadı
ilk öpüşenin dudağında mevlit şerbeti
ilk yatan
devrimin kanlı çarşafında bembeyaz uyanıyor
üzünçler yerine el üstünde narin yerlerimizi örterek
yan yana bulduğumuz herşey nasıl dağılıyor
yerlerini değiştirmeden korkuların
yan yana gördüğümüz herşey beyazperdede
tanrı korkusu ölüm korkusu yükseklik korkusu
yan yana yürümekten nasıl çekiniyor omuzlar
bizden önce

o duygu bu dil şu anlam
oynar durur aynada
erimiş cıva gibi
tersiyle düzü düzüyle aslı
lambanın altında yüz
aşk’ın sırı gibi yüzde
gölgenin kanatları bizden önce

artık
gevşek dizelerde gargara yapıyor şairler
bizden önce manastırlara kapanmak içinmiş günah
hocalarla düşermiş göbeğimizin yangısı ne tuhaf
bizden önce panzehiri bulunmamış sıkıntının
bizden önce aşk paydos saatini
bizden önce nazar kurşun döktürmeyi beklemiş
bizden önce
gramofonları hiç özlemediysek yuh olsun bize
hırsızlama aşk paklar şimdi bizi
payınca kederli yeterince mağrur
başka dilden bir şeydi ama içimizde hayat
bir kaybolmuş enik
bir susmuş sema
bir ücra gömüydü geçmişim bizden önce
nasıl çıkacağız bu kıymıkların içinden
söylesene…


alicengizoyunu
(… farkında mısın, hep “biz” dedim, şiirin seninle bir ilgisi yok, aşk’ın var …)