![]() Nupelda'ya Ağıt..
"Nupelda’nın sesi ile yanan yüreklere"
I Kar fırtınaları sarmışken her yanı Karanlık zifiri burcunda,şimşekle korku nöbetinde Gaz lambası ışığında ısınır yürekler Doğum sancısında bir kadın,gebe Yani başında ihtiyar ebe Doğacak bir umut beklenir her sancıda Dışarıda üşür baba Utanır sevdiğinin acısını paylaşmaya Oysa içinde volkanlar patlar Ve beklenen umut delicesine Fırtınadan kalan sessizliği yırtarcasına Masum bir bebek ağlayışı dolduruyordu Ve Nupelda kara bir günde merhaba diyordu Kapkara dünyanın kör gözüne II Ah Nupelda,talihsiz çocuk Doğdun ülken ateşler içinde Geceler korkuyu,gündüzler yasayı öğretiyordu Ve büyüdün. Çocuk yaşta adam çilesi çektiğin Ayaz soğuğu kızıla boyardı yanaklarını Rüzgarlar alırdı saçlarını Kara önlük kara hayatın tacı Yeşil lastiğin umudun rengini taşır köyden Yamalıdır önlüğün,yamalıdır umutların Gülünür sana,utanırsın Oysa seni bahar kelebekleri bile anlayamaz Okulda siyah,fabrikada mavi önlük Tarlaların tuzlu terli kadını Ekmeğin namus bekçisi Seni sevmişim,seni yüreğimde saklamışım III Rüzgar karanfil yavrusu saçlarını dağıtır Bir zemheriye tutulur aşkın Gülün diken acısı olur her an yaşamak Ve rahmet yağmurlarına karışır yaşların Yıkılan,ev değil,bir goncagül yürek Vurulan,yolunu kaybetmiştir Serçe kuşu değil bir can bir ağıttır Hangi kirli el dokunabilir ki sana Kurşun sıkılsa bedenine Utanır senden ateş,su,toprak Bir başına ağıtsın yiğitlerin gönlünde Bir başına sevdasın gönüllerde IV Baharın yedi rengi gelmiş ülkeme Kızıl toprak yılların yorgunu Hürriyet,bir kuş olur dağlarımda Uçarken kanadından vurulan Dayanmaz olur,çocuk yüreği taşır bu sineler El vurmakla çürüdü bu dizler,bu umutlar Sonra coğrafyam oldu anılarımız Derin hatlar,derin acılar Ve derin ağlamalara yol oldu ceylan bakışımız V Ah Nupelda acıların büyüttüğü çocuk Yüreğin mayın tarlası,yüreğin aşk yuvası Ah Nupelda ağıtlar yakılası Dört bir yanında kan izleri Dört bir yanında ihanet lekeleri Soğuk namlu,kör zindan hatırası Bu lalelerin sümbül sümbül açması Yürek sancım,Nupeldam Seni bahar çiçekleri bile anlayamaz Benim seni anladığım kadar VI Anadolu,kurak sahrada yitik sevdaların ocağı Bir öfke kurbanı bu canlar Bir serseri kurşun sıcaklığı bu kanlar Hançer yarmıştı ki bu yüreği,ölümden öte Yaşamak zor,yaşamak insancasına Yaşamak,ülkende hürriyet çığlıkları Kara topraklarda açlığı hissetmek Ve ölen her insanın acısıyla toprağa ağlamak VII Ah Nupelda sevdiğim Dokundukça gözyaşlarına,ağlamak tutar seni Seni idam sehpalarının kör gözüne vurur Alnımı toprağa her koyuşta Dört mevsim,yedi iklimde buluşurduk Ah Nupelda,köle pazarlarının umut satıcısı Ve sen yaralı kuş Bir gün seninde destanın söylenir Bir gün umut şafağı seni de sorar Ve aydınlığa çıkar karanlık yolların VIII Keklik sürüsü,avcı hattında Ve ben şair,yüreği güvercin saflığında Kahpelik yazmaz kitabımızda Kaç defa vurulduk da Vurmayı öğrenemedik kalleşçe sırtlarından Hep yarınlara umut ettik çorak topraklara Sonra paylaşmayı öğrendik hüzünleri Nupelda’nın yanağındaki her gözyaşında Paylaşmayı öğrendik,kavga meydanında Seher vakti buyruk ölümleri Bahar sonrası kışları Kurşun sonrası sıcaklığı Yağmur sonrası ağlamayı IX Ah Nupelda’m yürek belam Sen ağlarken türküler ağlardı Laleler,sümbüller,nergisler ağlardı Dudaklarında isyan şiirleri Dudaklarında ölüm şerbeti Ah Nupelda,umudum,çiçeğimiz kadardı Kadınlar bilirim yüreği kor ateş Boş beşiğe ağıt yakan Çocuklar bilirim umudu yarınlarının Dost bilirim gizlerken ağlayan Ah Nupelda Birgün sen de ağıtsız karşılayacaksın sabahı Fidanlarımız yeşerecek Yüzyıllık bir kavganın kanlı sokaklarında X Ah Nupelda,sevdam,çocuklarımın annesi Acıların büyüttüğü ana Sevdam,künyemde yürek belam İnan ki seni kimse anlayamaz Benim seni anladığım kadar Ah Nupelda,yüreğimin parçası Yüreğimdeki üç gülün kod adı.. |
yürek sızısı şiir
kutluyorum gönülden şairi.