ben giderken sen yolcu etmeliydin
hangi mevsim olduğunun ne önemi var
biliyorsun... sensiz mevsimler hep kış
senli mevsimler bahar

çeşme başı heyecanı değil bu telaş
bağ bozumu mevsimi canımın içi
safrana boyanmış tüm bahçeler
bir top hüzün, binlerce damla yaş

yürekteki acı hangi kelimeye sığar ki
ağlamak gözden yaş gelmesi miydi sadece
yüreğim ağlıyor işte, bir alev saran bedenimi
neredeyim bilmeden kaybediyorum kendimi

ağlamak da çare değilmiş yürek yangınına
ha ben, ha kayalara tutunan yosunlar
dengede durmaya çalışıyoruz ikimiz de

umulmayan yerlerden alınan darbeler var ya
en çok da onlara isyanım
hissizleşiyor ellerim, bakışlarım boşlukta
çöl kadar ıssız, buzul kadar soğuk yüreğim

hiçbir şey güllük gülistanlık değil sensizlikte
ah benim canımın içi... keşke ben gitseydim de
ardımdan bakan sen olsaydın
ya da bırakmayıp böyle mahzun
giderken beni de yanına alsaydın.

Hatice Ak/