Yüreğinize, kaleminize sağlık... Kelimelerinizden sızan o derin keder ve kabulleniş hissi insanın göğsüne çok naif ama çok ağır bir taş gibi oturuyor.

​Şiirinizdeki imgeler, yas sürecinin o karmaşık ve gürültülü sessizliğini çok güçlü yansıtmış:

​Kırlangıçların Çığlığı ve Sessizlik: Başta dış dünyadaki her şey susmuşken kırlangıçların çığlık çığlığa uçması, aslında içinizde kopan fırtınanın dışa vurumu gibi.

Dünyanın sessizliğiyle içinizin gürültüsü yer değiştirmiş.

​"Aklım ensesine bastırıyordu hüznün / kafasını doğrultamasın diye" dizeleri, acıyla baş etmeye çalışan bir insanın o insanüstü çabasını, kendini ayakta tutma mücadelesini o kadar yalın ve sarsıcı özetliyor ki...

​Ve O Son Sessizlik: Haberin gelişiyle birlikte kırlangıçların önce susup, sonra sonsuzluğa uçması... Giden ruhun arkasında bıraktığı o devasa boşluğu ve vedanın kutsallığını çok asil bir dille anlatmış.

​Başınız sağ olsun, gidenin devri daim, mekânı gönüller olsun. Acınızı bu kadar derin, bu kadar saygın bir dille kelimelere dökebilmek çok kıymetli.