/Süzüldü bir kâğıt parçası apolitik
Saman olsaydı bilmiyorum rengi
Karşıya geçirdiler dilsiz fiilleri Darwin/


Anarşistti ruhum koyundan özü
Söz sardı tini ve bozuldu güz
“Korkacak hiçbir şey yok” dedi yazar
Gözlerine daldığım kumaşçılardan
Rengârenk parçalar istedim kefenime
Güvercinler firar şimdi benimle birlikte


Tavrına kırıldık ben ve cemaatim
Her nefes batıyor şimdi içeriden
Gülemiyorum ki sen bilmiyorsun
Ağlayamıyorum da isteyerek içimden


Dolaplar dönüyor bilmeden kız aylak
Seviyor sevmiyor tıpkı mimikler gibi
Hâlbuki ben ayıp diyorum kırmızı kurdele
Ayıp!


Kenetleniyor pencereye karanlık bebek
Sen ki bazen vuruyorsun iki dilin sözüne hak
Bütünleşmek imkânsız oluyor bedeninle
Ufalıyor diyalektik cemiyet diyorsun ille de


Yakıyor ellerin vakitli anlarda ukde su
Kovalıyorum cebri elimde oklavayla
Sentez diyor uzmanlar arıyorum seni
Nerede düşlüyorsun doğmayı ey zihin


Elit bir eğlenceydi sanki blues ve caz
Hırıltılı söyle bu tarihi diye ısrarda Koytak
Büyüdü ötekiler bahşedilen noktalarda loş
Yılda bir yokluyor huzuru kasketli
Gördü ki acı sanattı sen


Karartma günlerinde kuş seslerinde bahtı
Sessiz o kadın ürkütür beni yerli yersiz
Buruk yüreğin sancısında ışığını güzele ver
Ver ki kansın avuntulara kuruntulu zamanlarında


Yeni yetme delilerde kuruyor çiçekler
Kaç kuruşsa kısıyorum keseden pahasız
“Aç karnına uyunmaz!” diyor annem
Sen ruhumda kurtuluş kadar ekmek
Yağmurların pinti
Meleklerin sen kadar sosyalist yenilerde


Zaman zaman ürküyorum ben anne
Çocuk diye bu adamlar asabi keşke
Ne iyi, bir neslin korumacığından türedi
Sivil itaatsiz âdemler
İlahi…


Bahar kirlenmiş garbın koynunda
Arınmıyor ortasından mayıs
Sağımdan çekiyorum bu sapkın tecrübeyi
Ağlayamıyorum diyorum ey Arap
Sana batıyor bu çiviler içerden!