Duygu bu,
Dizginleyemezsin
Bir kısrak gibi.
Asla tahayyül edemezsin
Nereye varır.
Yayından fırlamış ok gibi
Kestiremezsin akıbetini.
Kimi zaman için kıpır kıpırdır,
Adını koyamazsın;
Oysa aşktır hissettiğin.
Belli belirsiz burkar kalbini,
Derinden, farkına varamazsın.
Anlarsın ki aniden;
Bir bakmışsın ki,
Kalbin sökülmüş yerinden.

Kimi zaman için acır,
Hüzün bulutları sarar başını;
Tıpkı dumanlı bir dağ gibi.
Ve bir bakarsın ki pus dağılmış,
Buyur edersin
Kapını çalan mutluluğu.

Seyre dalmış gönlünde
Sevinç hâsıl olur aniden;
Gönlü zordur zapt etmek;
Yerli yersiz gelgitler,
Anlamını bilemediğin tüm hisler.
Aslında bir mozaiktir her biri.
Tek tek işlersin kalbindekileri
Tıpkı nadide bir oya gibi.
Ve çentik atarsın her birini
Yazarsın teker teker
Tümünü gönül defterine,
Paylaşırsın gönül dostlarınla;
Tanıdığın tanımadığın,
Dertli dertsiz senin gibilerle.

Belki bir tebessüm belirir,
Belki de bir damla yaş akar;
Kim bilir kimin ne derdi var.
Gönül ister herkes mutlu olsun ve neşeli;
Gönül ister, herkes gönülden sevgili.

Paylaşacak bir dost, bir yürek ister gönül;
Gönüllü herkes aslında;
Tüm içtenliğiyle sevmeye ve paylaşmaya.
Bilip bilmeden,
Ama asla incitmeden
Paylaşacak bir dost, bir yürek ister gönül.

Anlarsın ki,
Bir çift kelam her şeye muktedir
Ve içindeki ses bilir ve söyler ki:
Bu defterin sayfaları
Bulut kadar beyaz;
Sonsuz sevgi ve selamla
Her daim kıymet bilir
Ve gönülden sırdaş.