Kırılgan gülüşler bıraktım karanlığa
Ve toparlaması zor dağınık çocukluğumun bilyeleri
Şimdi cam kırıkları içinde koşarken hayallerim
Ürkek bakıyor sonsuzluğa düşlerim….

Sahipsiz şiirler bıraktım edebiyat akımlarına
Şairin burada demek istediği mecazlar…
Ve hiç bitmeyen gecelerin ardı sıra
Hislerin ritminde gitmişti(n) ellerin…

Melankolik serzenişler bıraktı(n)m ardımızda…
Işıltılı yıldızların kayması gibi,
Giderken uzaklara gülüşlerimiz…
Ve b(iz)en sadece baktı(m)k ardından….

Şır şır(ıl) sesi beynimizde, musluktan akan…
Ölüyü uğurlar gibi yüzü(n)m aynada bakan…
Ve benzi(m)(n) soluk benzimin …

Rutubetli pencereleri açarken ardından,
Adımızın baş (h)arflerini çizip dururdu ellerim…
Bir kuş konardı usulca sokağı(m)(ız)daki ağaca
Ve kalkıp sana gelirdi hayalleri(m)iz peşi sıra…

Bazen kaybetmekmiş aşk,
Tıpkı notaları dağınık bir melodi gibi,
ne olduğu anlaşılmayan…
Hamit TÜRKAN