Yüzüm asık, benzim solgun.
Bitkinim çoktan, biraz da suskun.
Ruhum bir kemik kalmış ,bir deri.
Aklım kayıp,duygularımdan boşalır,
Tsunami seli….

Eriyorum yar, bu derde düştüm düşeli.

Kimliğim kayıp,hüznüm yolda.
Kalbim atışırken kalbinle,
Beynim haykırışta.

Nice baharlar ve karakışta.
İşliyorlar güzelliğini,
Gözlerinle kalbim her nakışta.

Dilim lal,nefesim tutuklu.
Sevgim öksüz, sürgüler sarmış her yeri.
Mutluluk yolcu, acılar dönüyor gurbetten geri.
Yüreğim asi pas tutmuş.

Çürüyor yar, seni gördüğümden beri.

Bir ürperti alıyor bedenimi, titriyorum.
Nefesinden düşüyor bir kıvılcım,yanıyorum.
Saçlarımda bir his,
Sanki seher yeli.

Dıştan görünmez hisler bilirsin,
Ermiş gönlüm,belki de garip bir deli.

Aklım çekmiş köşeye gönlümü.
Ağaçlar gölge salmış üstlerine, uykuda koca söğüt.
Diretiyor gönlüm ne teselli buluyor, ne de bir öğüt.
Araf’tayım, nefes alamıyorum.

Boğuluyorum yar, gözlerin gözlerime değdiğinden beri.

Dedim ya, çok üsteleme beni.
Yüzüm asık, benzim solgun.
Derin bir kuyudayım,
Yusuf misali…

Hamit TÜRKAN