Kor bir ateşin yanması gibidir
Yüreğimin hiç sönmeyen yangınları
Sizler sıcacıkk yataklarınızda uyurken
Ben nice Cehennemlere kapılar araladım
İçimin iç keçirdiği sancılarımda
Azrahille zaman geçirmeye alıştım artık

İçimde yaşayan sessiz cümlelerim
İç çekişlerini yaşarken,beni büs bütün
Yalnızlıklara atan, kollarını yakacak
Ömrünün geri kalanında ki hayatın
Beni canlı canlı toprağa gömdüğünde
Gözümden ogün düşmüştün zaten

Fazla çabalayıp yorma ikimizide
Akan kan damarda durmazmış sevgili
Bırak dökülsün iliklerim çekilircesine
Vicudumdaki bütün,beni canlı tutan
Ruhumu özgür kılan, harmanlı sözler
Bırakta destanlar yazsın kalbimiz

Hiç kimsenin cesaret edemediği
Boyundan büyük güçlü dalgalara
Yelkenler açsın korkmadan kalbimiz
Meydan okurcasına sineye çekelim
İkimizde en koyu yalnızlıklarımızı
Ve acılarımıza inat merhaba diyelim

İçimizde bizi durmadan kemiren
Öfkeler varken dur ve son kez
Dinle seni canından çok seven
Senin için yaşamayı göze alabilen
Bu yürekli adama zamansız kıyma
Cehennem ateşlerine atıp gitme

Yaşarken ruhumu kenarıya atma
Kalbimin sana çok ihtiyacı varken
Karalar bağlayıp ahlar çektirme
Başı boş sevdalara itme yüreğimi
Unutma ki,hiç bir bitiş,bitişleri
Yaşamazmış,aşk var olduğu sürece.

Ufuk GÜNEY