Yokluğun aldı benliğimi ben den, sensiz bıraktı beni.
Dökülünce yaprakları, dalında çıplak kaldı, gülün dikeni.
Hasretinle yanmaktan isyan etti. İsyankâr yüreğim usandı.
Beni görünce ateş, ateşliğinden közünden utandı.

Dedim yaşı daha ufak büyüyünce belki beni anlar,
Göz pınarlarım kurudu ağlamaktan, yerine kan damlar,
Her seni düşündüğümde karardı gözlerim. Etraf bulandı,
Beni görünce akmayan gözyaşları, gözlerimden utandı.

Beni dinlemeden, beni suçlarsan çok üzülürsün,
Eğer bir gün kavuşursak, tüm sorularından süzülürsün,
Seni böyle kandırdılar belki, baban seni unutandı,
Beni görünce unutmayan hafıza, beynimden utandı.

Hep dua ettim, oğluma evladıma bir zarar gelmesin,
Öyle büyük bir acıymış ki, ALLAH düşmanıma vermesin,
Beni senden uzaklaştırıp kaçırsalar da, baban senin atandı.
Beni görünce, bunu bize yapanlar insanlığından utandı.

Bu saatten sonra ben ne söylesem de, sana göre boş,
Ben seni bırakmak zorunda kalsam da, sen bırakma koş,
Halimiz ortada durum nahoş, sensiz ben sokaklardaki sarhoş,
Beni görünce içmediğim içki, içki şişesinden utandı.

Hep uğraştım. Doluya koydum almadı, boşa koydum dolmadı,
ALLAH’a çok yalvardım canımı alsın diye ama almadı,
Yaza yaza bende söyleyecek söz kalmadı, kalem tıkandı,
Beni görünce dertlerimi yazamayan kalem, kâğıttan utandı.

Baba sen beni bırakıp giderken hiç utanmadın mı diye bir sor,
İnsanların yüzüne gülerken, için için ağlamak bilsen ne zor,
Senin mutluluğun için senden kaçmak, içimde sönmeyen bir kor,
Seni görünce oğul dedim evlat dedim. Babalığım benden utandı.