Dokunma bana yaralarım delice sızlar
dünyanın çivisi kopmuş kundaktaki çocuk sesinden
sübyan ağıtlarım menzilde beklemekte
dert olurum demiştim size

kelimelerim ölüm kokmakta, pusatsıza inat
ölüm kapımda beklemekte
eşikten tökezlemeden gelip dayandı
güz sonu yalnızlığıma
şehrim can tüccarıyla kırıştırmakta haince

kelebek ömrü kadar kısaydı sunulan hayat
peygamberlere biat adına
ölü yanlarınızı sunduk adak niyetine
elleri çatlak, ana dilleri lal meneviş gözlü çocuklar

Her seferinde çelme taktım mavi yanlarınıza
hangi köşenin kirişinde dursam çatallaşır acılarım
dağınıktır kırmızı basmalı entarisi toy yerinde

olmadık maceranın yalnız kılavuzu olduk biz
yüreklerimiz çolaktı çocuk gözlerinizde
yurtsuz melekler bile size göçmen tavrında

her sirende ölüm kalkar
israfilin çocuk ağıtlarında
nefeslerinizde eylülün son valsını görürüm
medet yaradan nidasında

koşulsuzluk tu varlığa kan olan istek
sen yarınları katletmiş,sokak soytarısı
hangi heybenin limitini doldurdun da, yola düştün iblis nesli

Bela olurum demiştim
cesetleri musallada bekletmekteyim
künyesini sana yazdıracağım
her ölü çocuğa baktıkça
rahmin dehlizinde ölüm acısı tadında nefes alacaksın


kafam bozuldu
artık külliyatı sana ezber eden bir halk
bilmem nasıl hesap verirsin
ben olmamda
______________mahşerin bekçilerine...




Sermin Çınar/İzmir



şiirime nefes olan dost yürek, Ümit Gas (diyar_ı gurbet) teşekkürler...