ne zaman sızım bitti
ilaç oldu sözlerin
yağmura söz vermiştik
inat yoktu
dua vardı

kamburu çıkmış günlerin
ikindi vakitleriydik
vakti saati gelmeyen
beklentilerin
süt anasıydık
“sat anasını dünyanın” çocuklarımızı
emziriyorduk.

en kötü zikirlerdi şarkılarımız
beddualarımız kahkahalarımızdı
sigaramızla geçmişi yakıp
ölebiliyorduk mezarlıklarda
kahramanları ölülerden seçip

elimizdeki çiçek değil anlamdı.
güllerin rengi çok gelmişti
çok bilen talihe
bu işte bir hile var biline
“bütün meyhanelerini dolaşıp istanbu’lun
kadehlerdek izlerden”
kader/keder yapma mevsimi bitmişti.
kendimizi bulamıyorduk

içimizdeki cevher
bilinse
silinse pas
işıldasa
işınlansa

ne gerek

gerine gerine
gerileyerek
gererek
bakmıyordu bu söze
gelene öğretecekleri olanlar

son sözü söyleyen olmak için
önsözde ezberleniyordu roller

klişelerden bozmaydı
ilişkiler
kaşesi yapılmıştı
ayrılığın

ibrahim köksal
21 kasım 2012/bakırköy