55
Yorum
105
Beğeni
5,0
Puan
5581
Okunma

-birikmiş tüm hüzünleri bir yıldızın saçlarına asıp
şu vakit herşeyin boşvermişliğinde olmak vardı-
ömrün kekre bahçelerinde saklanan umutları
hep en sevdiklerimiz aldı
şimdi
ölemeyen yanlarımızın kefareti
eski fotoğraflarda yaşıyor
içimizden uçan kuşlar
konsa da haziran/temmuz/eylüllere
mezarçiçeği kokuyor avuçlarımız
pencere kıyılarının puşt ayazlarında konaklarken
eski bir yüz aranır iklimin çöplüğünde
ilkbahar yoksulu gözlerden el sallanır ışığa
küllenmiş sözlerin içinde uzun gecelere tünerken hüzün
arpa boyu ilerleyemeyen bir masalın
ateş kanatlı ağıdı içinde
karanlığa tutunur şiir
toprağa prangalı sarı yalnızlık dergahının sularında
b-izler aynı kıyıda dururken
martı seslerinde denize vurur akşam
öğrenir maviyi anlatamayan çocuk kulaç atmayı
sabret
döküle döküle toparlanır insan deniyor!
sahi sabrın çekirdeğinde kaybettiğimiz umutların acısı geçiyor mu?
bilmiyorsun!
ölümün pişirdiği her kelime
yaşamın çiğ bıraktığı alfabeyi yakarken
vurulurmuş bir gün ay da
atlas gri fistanını giyerken
gün doğmuyor çocuk
(d)uyuyor musun!
anlamıyorsun!
kolumu kaldırmaya mecalim yok
suskun g-özlere yağmurlar yağdıran yol arkadaşıymış şiir
anlamıyorsunuz
-beni sadece gökyüzü anlıyor...-
5.0
99% (107)
4.0
1% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.