Alkollü kafalarla kurulan,
Pespembe hayallerle yatıp,
Gündüzün getirdiği gerçeklere,
Kusarcasına kaş çatarak,
Tabaktaki zeytinlerle savaşarak,
Güne başlamak gibisi yoktur...

Fütürsüzce aşık olup,
Beynimi aldırmak geliyor içimden..
Akan sümüğü kazağıma silip,
Gedik dişlerle sırıtıp,
Merhamet dileyesim var...

Yorumsuz kalan bakışlarınla,
Kat be kat yerin dibinde,
Nefesinin son damlasında,
Son bir adım daha,
Herşeye rağmen son bir çaba,
Belki son bir şans...

Sapsarı sokak lambasının titremesi,
Kar tanelerinin lapa lapa düşmesi,
Kaskatı kalbimin yıllar sonra üşümesi...

Yolun sonuna son bir adım,
Atlamak mı acı çekmek mi,
Düşmek mi küçülmek mi,
Ölmek mi ölmek mi ?

Çoğu zaman karar vermek hep en zorudur. Ve herkes bir seçim bekler. Araf hiçbir zaman uzun sürdürülemez. Cennet mi Cehennem mi ?

Ve kimi zaman aslında seçenek için hiç Cennet olmaz. Ölmeye mahkum edilmiş masum suçlu. Hangi suç, ne zaman masum sayılabilir ? İyi niyetli tek cinayet, bir pisliğin intiharı mıdır ? Güneş her sabah yeniden doğar da niye gecenin karanlığına gömmez dünü ? Aynı hata daha kaç kez yapılabilir ?

Affetmek gerçekten aptallık mı ?


Elbet ben de yaşlanacağım,
Cebimde bilyelerim,
Elimde bastonum,
Palyaço ayakkabılarım,
Ve bitmek bilmeyen gülümsemem..
Çoğu yalan da olsa tebessümler.
Hep gizli bir limana yelken açmakta iken kalbim,
Hep bir dalavere
Hep bir gözü kör korsan..
Ama elbet sonsuzluğa gideceğim bir gün.
Bembeyaz saçlar ve cebimde bilyelerim..
Cenaze ne kadar kalabalık da olsa
Akşam yine yalnızım mezarda.
Hayatta iken olduğu gibi.

He bir de bilyelerim.. Rengarenk olanlardan...