Adın, adım adım yüz çevirmekte
Zaman es geçmekte beni
Toprak yollu mahallelerin
Sokak taşlarındaki çocukluğumda kaldı her şey

Yemyeşil bayır çimenlerinde
Yırtık ayakkabılarımla oynadığım
Kırmızı, patlak topumdu mutluluğum

Kutulardan,
Doğmamış bebeklere ev yaptığım zamanlar
Bir ruhun penceresinde kaldı
Sarıp sarmaladığım kolsuz kazaklar çekti
Ruhlar mı düştü?
Ben mi büyüdüm?

Kâğıttan düşlerde geniş gemiler yüzdürüyordum
Briket mutluluklar diziyordum,
Yüreğimin tamirhane köşelerine
On-on bir anahtar büyüklüğündeydi gözlerim

Sabah çapağına su serptiğim zamanlardı
Aynada, saçlarımı yarım limona yedirdiğim,
Kahvaltımın annem tarafından hazırlandığı,
Sıcak bir çay tadındaydı bütün mutluluklar
Ruhlar mı düştü?
Ben mi büyüdüm?

Yanlış mevsimlere mi denk geldik hep?
Yağmurdan kaçarken mi doldurduk yüreklerimizi?
Oksitlenmiş sevdalarla
Üşüdüğümüz bundan mıdır?
Ve ruhların düşmesi...

Bizi yanlış zamana bıraktı bir kış lekesi