Çocukluğumdan itibaren
Herkes beni çağırdı kendisine

Gel bana
Gel bize insan ol diye

Annem babam
İnsanlığı öğretti bana kendince

Okulumda öğretmenlerim
Çevremde büyüklerim
Her biri insanlıktı kendince

Ortak fikirleriydi herkesin
İnsan önce insan olmalı diye

Ama herkes istedi
İnsan olmayı hep kendince

Bırakmadılar beni
Kendimle özgürlük içinde

Yanlışlar / çelişkiler gördüm
Ben bütün öğrendiklerimde

Hemen herkes aynı fikirde
Düzelmeye gelince
Kimse yok orta yerde

Yanlışlar / çelişkiler
Sürüyor yaşam içinde

Herkes şikâyet içinde
Düzeltmelerini bekliyor
Başkalarını kendinden önce

Atalarım kılıf biçiyor bana
Tarihim çağırıyor kahramanlığına
Yasalar beni bağlıyor insanlığa
Siyasilerin tüm tutarsızlıklarına
Dayatılan bencil dogmalarla
Bir figür, bir robot şablonunda

Düşünebilmek kendimce
İnsan olabilmek kendimce
Kullara kul olmaktan ötede

Sapık, dinsiz, anarşist sayılırken
İnsanlık adına insan sayılmazken

İşgüzarlıklar, dayatmalar içinde
Pazarlıklar, tutarsız insanlık peşinde

Beni benden ötelerde
Benliğe çağıran bencilliklere

Ben gitmiyorum

Aklımı, duygularımı, kalbimi
Kendimle barışık tüm benliğimi

Ben, sadece Allah’a veriyorum
Allah’tan başka çağıranları duymuyorum
Allah’tan başka çağıranlara gitmiyorum

Sadece Allah’ım beni
Beni, bana çağırıyor “kendin ol diye”
“kullara kul olma, insanca insan ol diye”

Başkaları çağırıyor beni kendine
Başkaları çağırıyor beni kendilerine

Kahramanlarına, tarihlerine köle diye
Yasalarına, düşüncelerine özgürlük diye

Alıyorlar beni özgürlük adına kendilerine köle
Vermiyorlar, aklımı, inancımı, düşüncelerimi kendime

Sadece Allah’ım bana sesleniyor
Ey insan “seni yarattım varlıklardan üstünsün” diye

Akıl et, düşün, insan ol hayatta düzgünce
Onurunla, kimliğinle, kendince, özgürce
Sevgiyle, saygıyla, paylaşımlar içinde

Ve ben artık gitmiyorum
Beni kendine, kendilerine çağıranlara

Yürüyorum emin adımlarla
Kendime, yaratılışın özgürlüğü içinde
Yaratılışın, yaratılışımın bütün gerçekleriyle

18.11.2008 – İzmir