sislenir gökyüzü isyanda
haberci bulutlar dolaşır sonsuz semada
yaşamın gizemini bilmeyen saklı gönüller
içimizde kasvetler biriktirir
dağlar kadar
yalnızlığın ilk kucaklaması gibi bizi yıkar

niçin hasretiz bunca güzelliklere
toprak ananın kokusuna
denizin maviliğine
dolunayın ışığına
siyah atlasın serpilenmiş yıldızına
doğanın değişken çiçek kokusuna
evrenin insanlığa her sabah sunduğu
gün ışığı ile gelen tebessüme

görmek ile bakmak arasında farklılığı
hangimiz farkederiz zaman kavramında
ömrü bozuk para gibi harcariz değerini bilmeden
günü uykuda geçirmek tuzludur
içimizi yakar

pişmanlıklar keşkeler düşer üzerimize
sıcak muson yağmurları gibi
ıslatir saplantılar geriye kalan ömrümüzü
ruhani yolculuğa çıkar kalbin kapalı odaları
ayaklarımızın son yürüyüşüne kadar